Mei Li Vos van de PvdA vindt dat PVV’ ers zich maar beter niet op de 4 mei herdenking op de Dam kunnen vertonen. Haar argument hiervoor put ze uit het PVV-verkiezingsprogramma, waar genoteerd staat dat op 4 mei de slachtoffers van het (nationaal-) socialisme worden herdacht. Kennelijk vindt ze dat het socialisme niet voldoende slachtoffers gemaakt heeft om ze te herdenken. Nu is de 4 mei herdenking inmiddels zo gedevalueerd dat op zeker moment waarschijnlijk ook de slachtoffers van de Hoekse en Kabeljauwse twisten herdacht zullen worden. Het Joodse segment in de 4 mei herdenking is inmiddels zodanig weggemoffeld met andere en aanzienlijk minder slachtoffereisende oorlogen en conflicten, dat het idee van Martin Bosma ook de slachtoffers van het socialisme te herdenken helemaal zo gek niet is. De term “socialisme” is hier misschien enigszins arbitrair, maar ik herinner er graag aan dat de Sovjet-Unie een socialistische Sovjetrepubliek was en dat de Russische communisten zich aanvankelijk sociaaldemocraten noemden, en ondanks wat de terminologie hier doet vermoeden, al flink aan het moorden waren.

Sedert in 1961 besloten werd de Nationale Dodenherdenking niet uitsluitend te laten gelden voor de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, maar er ook de slachtoffers van andere conflicten bij te rommelen, waaraan gezien de voortgang van toekomstige conflicten waarschijnlijk geen eind zal komen, ligt het volstrekt in de reden ook de slachtoffers van het socialisme te herdenken. Dat zijn er geschat 100 miljoen, dus genoeg redenen die ook een nagedachtenis te gunnen.

Hoe rustig kun je als kleinkind van een Auschwitz-overlevende naast Martin Bosma op de Dam staan als je weet dat hij nationaal-socialisme hetzelfde vindt als socialisme, meldt Mei Li Vos ons. Hoewel ikzelf de maskerade op de Dam die avond zal mijden, zou de aanwezigheid van Martin Bosma, al was het maar omdat ik hem bepaald niet ken als een mens met antisemitische trekjes, eerder reden zijn er te verschijnen dan er weg te blijven. Maar het risico dat je dan tussen socialisten, die het uitzetten van illegale vreemdelingen gelijkstellen aan het vergassen van Joden komt te staan, is mij net iets te groot.

En dan ook: hoe rustig kun je als kleinkind van een Auschwitz-overlevende tussen aanhangers staan van totalitaire ideologieën, die Nederland nog decennia na de Tweede Wereldoorlog tot een Sovjetstaat wilden deformeren. Of tussen de gewezen lezers van het socialistische Het Volk, dat terwijl de Joden weggevoerd werden, naar de mond van de bezetter schreef, en daarom na de bezetting maar van naam veranderde. Misschien er dan meteen maar weer aan herinneren dat de VARA kort na de Duitse inval via de voorzitter van die omroep een knieval voor de bezetter deed. En dat voor het geval ze daar weer eens de neiging hebben Wilders met Hitler te vergelijken. En over de prominente PvdA’ ers die tijdens de bezetting ten faveure van de Nieuwe Orde de Nederlandse Unie opzochten, valt ook nog een appeltje van schil te ontdoen waar je geen appeltaart van wil bakken.

Op het handjevol communisten na hebben de socialisten tijdens de bezetting weinig goeds gepresteerd, de goeden uiteraard niet te na gekomen. Jazeker, na de bezetting gingen ze groots in het verzet door rechts steeds met de Shoah te confronteren. Het leger van septemberridders van het type Joop den Uyl, welke laatste na eerst Hitler-vereerder te zijn geweest, gedurende de bezetting een ambtelijke stoel warm hield om toen de naderende bevrijding reeds zichtbaar was, rond een illegaal blad rond te scharrelen, mag als symptomatisch voor deze bangbroeken gelden.

Nu het socialisme niet langer het monopolie op de Tweede Wereldoorlog bezit, kunnen we misschien meteen even afrekenen voor de ontjoodsing van de Nationale Dodenherdenking, waaraan een reeks van machinaties ten grondslag ligt. Deze ontjoodsing is geleidelijk voltrokken. Zoals ook destijds achter de coulissen gepoogd werd de Loe de Jong als schrijver van “Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog” weg te werken, door onder meer krachten uit de hoek van de voormalige Nederlandse Unie, en onder de bedrieglijke stelling dat Loe de Jong vanwege zijn buitenlandse verblijf tijdens de bezettingsjaren niet de meest aangewezen persoon zou zijn dit kolossale werk te schrijven.

Het idee dat Joden de Shoah zouden misbruiken om het bestaansrecht van Israël van kritiek te vrijwaren, heeft zonder twijfel een rol gespeeld in het reduceren van het Joodse aandeel in de 4 mei herdenking. Het beeld dat in de jaren tachtig en negentig vanuit Joodse hoek steeds meer kritiek kwam op de wijze waarop het Koninkrijk der Nederlanden de overlevenden van de Shoah behandeld heeft en met het Joodse bezit was omgesprongen, heeft ook een rol gespeeld hebben in dit geleidelijke proces van ontjoodsing.

Nadat de wereld geconfronteerd was met het zeer bedenkelijk hoge percentage Joden dat tijdens de bezetting gedeporteerd werd, kwam Nederland wederom in een negatief daglicht wegens het bewariërschap door de overheid. Zonder Amerikaanse druk zou de Nederlandse overheid waarschijnlijk nog steeds met de handen over elkaar zitten, terwijl ambtenaren onderling juwelen uit Joods bezit aan elkaar aan het verloten zijn en schilderijen uit roof de Nederlandse musea eer aan doen.

Sedert de socialisten de vrouw, de homo, de Jood en Jan met de pet als hun zorgenkinderen een trap onder de kont gaven om de moslim ervoor in de plaats te zetten, waren Joden steeds meer verplicht voor zichzelf op te komen. En het feit dat ze dat veel beter konden werd dan ook allerminst gewaardeerd. Het ware beter geweest als de Jood zich passief, labiel en kwetsbaar opgesteld had. Dan waren het weer de brave Joden waar je geen last van had, maar zich alles moesten laten welgevallen. Zoals nu, in dat socialistische paradijs aan de Amstel, waar herkenbare Joden met de Hitler-groet geconfronteerd worden, het gesis van alle Joden aan het gas luid klinkt en geschiedenisles over Shoah verboten ist.

De partij die in de stad waar het macht uitoefent niet in staat is Joden een gevoel van veiligheid te bieden, de Kristallnachtherdenking tot antisemtisch joelfeest heeft laten uitmonden en waar je je Jood- en/of homo-zijn moet verhullen om aan een aframmeling te ontsnappen, heeft geen enkel moreel recht wie dan ook te adviseren bij de 4 mei herdenking weg te blijven. Misschien zou zulk een advies aan de Koninklijke weduwe van een gewezen Duitse weermachtsoldaat en dochter van een SS’vader misschien meer in de reden liggen. Of wellicht aan de PvdA’ ers die de overlevenden van de Shoah aan Hamas willen uitleveren. Maar wie ben ik zulke adviezen te geven?

Filantroop