Gedurende de bezettingsjaren waren er kleine, middelgrote en grote collaborateurs actief de Nederlandse bevolking te terroriseren met het nationaalsocialistische spook. Tot de grote collaborateurs kan Klaas Carel Faber gerekend worden, met als toevoeging dat de term collaborateur hier een veel te sterk eufemisme is, want deze fanatieke nazi was bevangen door een grote liefde voor het moorden. Als zoon van NSB-ouders voelde hij zich tezamen met zijn broer Pieter Johan Faber al snel aangetrokken tot de meest radicale kant van het nationaalsocialisme. De broers Faber wisten hun faam te vestigen bij het bezettingsregime met hun gewelddadig optreden bij de Sicherheitsdienst. Deze hield hoofdkwartier in het Groningse Scholtenhuis aan de Grote Markt. Hierbij kruiste Klaas Carel Faber het pad van mijn vader, en niet geheel toevallig, daar mijn familie tijdens de bezetting op de 3064 namen tellende razzialijst van die stad prijkte.

Als lid van de Waffen-SS en van het Sonderkommando Feldmeijer, dat onder de vreedzaam klinkende titel Aktion Silbertanne zich bezighield met het liquideren van onschuldige burgers zoals de schrijver A. M. de Jong, maakte Klaas Carel Faber furore in het moorden en raakte hij betrokken bij executies in Exloo, Norg en het doorgangskamp Westerbork, waar niet alleen op de trein naar Auschwitz en Sobibor gewacht werd, maar waar ook executies plaatsvonden.

Dat Klaas Carel Faber door de Bijzondere Rechtspleging tot de dood veroordeeld werd verwonderde dan ook geen mens die dat vonnis ter ore kwam. Wat wel verwonderde was dat de snel na de bezettingstijd opkomende barmhartigheidpolitiek van de rooms-rode coalitie het oordeel vestigde dat de door de Bijzondere Rechtspleging gevonniste oorlogsdelinquenten gegratieerd dienden te worden, zodat ook Klaas Carel Faber de dans ontsprong.

Hoe het toch zo kon zijn dat deze zware oorlogsmisdadiger in 1952 met een zestal veroordeelde geestverwante ex-SS’ers zomaar uit de Koepelgevangenis van Breda kon ontsnappen is een raadsel. Maar de naoorlogse zuiveringen zullen altijd onder een sluier van mysterie gehuld blijven, waar we weten dat de instantie die zich onder meer bezigheid met de opsporing van politieke delinquenten, het Bureau Nationale Veiligheid (de latere BVD), geleid zou worden door één der oprichters van de collaborerende Nederlandse Unie.

Klaas Carel Faber week uit naar Duitsland, waar hij als ex-SS’er en Duitser de status van onuitleverbaar genoot en carrière kon maken, terwijl in Nederland bij tallozen het leed dat de bezetting hen getroffen had pijnlijk bleef hangen.

Dat Nederland niet erg succesvol was in het opsporen en aanhouden van oorlogsmisdadigers, maar journalisten deze kunst beter bleken te verstaan, bracht de Staat der Nederlanden zo in verlegenheid dat in 1979 Jonkheer Lodewijk Anne Rintze Jetse de Beaufort als officier van justitie aangetrokken werd om in strijd te gaan met de verjaringstermijnen en de schaamte over het mislukken van de aanhouding en vervolging van nog op vrije voeten verkerende oorlogsmisdadigers. Na drie jaar van mislukkingen gaf hij er echter al de brui aan.

Maar dan eindelijk heeft vandaag, 25 november 2010, het Openbaar Ministerie een Europees arrestatiebevel uitgevaardigd om Klaas Carel Faber achter tralies te krijgen. Het veilige en genoeglijke bestaan dat hij tussen 1952 en heden ondervonden heeft kan hem echter niet meer ontnomen worden. Een Pyrrusoverwinning dus.

Filantroop