Leve de Amerikaanse tv-serie!
Welja, het is weekend, de boog kan niet altijd gespannen zijn en er is meer in de wereld dan Bos en Job. Zoals Amerikaanse tv-series. Volg ik dan series op tv? Nee, natuurlijk niet! Gelukkig zit mijn leven niet dusdanig in elkaar dat ik op dinsdag, woensdag of zaterdag op een vast tijdstip voor de buis ga hangen voor een nieuwe aflevering van serie zus of zo. Daarvoor hebben wij DVD, o heerlijke uitvinding. Samen met de Philips HD, Clear CLD, 4 MS, Ambilight 2 zorgt dat voor de perfecte thuisbioscoopervaring op het moment dat het ons uitkomt. Maar al die schitterende hardware zou niets betekenen zonder de input van hoogwaardig Amerikaans drama.
De Amerikaanse televisieserie is altijd al koploper in de wereld geweest (Baretta, Hillstreet Blues, Seinfeld) maar heeft de afgelopen vijf tot tien jaar nieuwe hoogten bereikt. Sterker, ik vind de Amerikaanse tv-series nu zelfs op een hoger plan staan dan de Amerikaanse speelfilm (over andere landen dan de VS práát ik niet eens). Zelfs bejubelde films als No Country for Old Men konden mij maar matig bekoren. Daarover wellicht een andere keer.
Amerikaans televisiedrama drijft niet zozeer op stunts, spektakel en geldverslindende special effects, maar op twee peilers: intelligente scripts en uitmuntend acteerwerk.
Al eerder stak ik de loftrompet over The Wire, de beste politieserie ooit, hoewel politieserie de lading nauwelijks dekt. The Wire is een ambitieus opgezet, maar sober vormgegeven sociaal drama; retespannend bovendien. Over de kwaliteit van The Sopranos kan nauwelijks discussie worden gevoerd. En dan ben ik een tijdje geleden begonnen aan The West Wing.
The West Wing gaat over de verwikkelingen rond de Democratische president Jed Bartlet en zijn administration. De serie die van 1999 tot 2006 werd uitgezonden in de VS (in Nederland later door RTL) is veelvuldig bekroond. Als geheel kent The West Wing (door cynici ook wel The Left Wing genoemd) een minder ingenieus plot dan The Wire, maar elke aflevering van 42 minuten is top of the bill wat betreft scenario en acteerwerk.
Mijn persoonlijke favorieten zijn John Spencer als chief of staff Leo McGarry, Alison Janney als woordvoerder Claudia Jean (CeeeJayyy!!) Cregg en uiteraard Martin Sheen als Nobelprijswinnaar, senator en tweevoudig president Josiah Edward (‘Jed’) Bartlet. Maar de hele cast is geweldig, je hebt eigenlijk geen moment het gevoel dat je naar acteurs zit te kijken.
Een aflevering van The West Wing begint meestal ‘s ochtends vroeg in het Witte Huis waar de stafmedewerkers voor enkele nieuwe problemen (een wet die er niet door dreigt te komen, een illegale atoomproef op een atol, een domme uitglijder van een minister, een ontvoering, een diplomatiek schandaal, enzovoorts) worden gesteld. Die problemen moeten vervolgens – liefst binnen 42 minuten – worden opgelost. Daarnaast zijn er de langere verhaallijnen, zoals de herverkiezing van de president, het zoeken naar een nieuwe vice-president, de ziekte van Bartlet. De serie biedt een grandioos inzicht in het politieke spel en de intriges in Washington.
Wanneer ik de thematiek in een woord zou moeten samenvatten dan is dat: dilemma’s. De president en zijn staf moeten schipperen tussen ethiek en electoraal gewin. Tussen principes en praktijk. De dilemma’s zijn er ook steeds op microniveau. Wanneer wordt een aanslag vergolden, hoeveel collateral damage wordt daarbij geaccepteerd en hoeveel bodybags met Amerikaanse soldaten? De besprekingen in The Situation Room tussen de president en zijn veiligheidsmedewerkers zijn altijd weer sublieme momenten.
Gelukkig wordt de serie niet vervuild (en vertraagd) door allerlei relationele perikelen tussen de medewerkers. De nooit geconsumeerde hoofse liefde tussen beleidsmedewerker Josh en zijn assistente Donna vormt ondertussen wel een romantisch hoogtepunt in de Amerikaanse televisiegeschiedenis. Voor de stille genieter zullen we maar zeggen!
Irritant is af en toe het morele superioriteitsgevoel van de president, zijn vrouw en de stafmedewerkers. Maar ja, zo voelen die Democaten zich nu eenmaal, dus dat lijkt me waarheidsgetrouw.
Wat ik vooral aan The West Wing waardeer, is dat het voederbakje door producenten, schrijvers en regisseurs niet op de hoogte van de domste kijker wordt neergezet, zoals in Nederland, maar juist hoog, zó hoog dat je er maar net bij kunt. Ik schaam me niet te zeggen dat ik af en toe een scene moet terugspoelen. Het gaat snel en er wordt niet aan te veel uitleg gedaan.
The West Wing .. Een DVD-box bestaat uit 1 seizoen van 22 afleveringen. Dat is bijna duizend minuten kijkplezier voor een kleine 23 euri. Zoiets noem ik value for money. Ik ben nu bij seizoen 5 dus het einde is helaas in zicht. Maar ik heb me laten vertellen dat er nog veel meer spectaculair goed Amerikaans tv-drama bestaat. Dexter, 24, Six Feet Under…
Jaja, dat hebben we toch maar weer mooi te danken aan die verfoeide oppervlakkige Amerikanen.
Stan de Jong
Hear hear! Ben net aan West Wing begonnen en moet inderdaad ook zo nu en dan teruspoelen, maar weet na drie afleveringen al meer over Amerikaanse politiek dan ik tot nog toe wist. Of hoe zeg je dat.
En Dexter, ach man, dat is ook weer zo’n geweldige serie. Ik zeg: veel kijkplezier!