De twee gezichten van een moslima
Het lijkt zo nobel, zo goedbedoelend, bijna vertederend en ook zo kwetsbaar: de Juffrouw van Marokkaanse afkomst die zich o zo Nederlands voelt, maar een kennelijk nogal fanatieke hoofddoekdraagster is, blijkens haar plaatje op Twitter. Met de kop van haar column in uiteraard de Volkskrant Ik voel me bedrogen door mijn eigen land zouden heel wat autochtonen aan de haal kunnen gaan die met dank aan vadertje staat uit hun oude vertrouwde wijk de wijk moesten nemen. De schrijfster ervan, Lamyae Aharouay, komt met een nogal larmoyant verhaal dat op de keper beschouwd slechts de opzet heeft de PVV als de oorzaak van haar ellende neer te zetten. Niet dat ze in haar column zegt ooit zelf slachtoffer te zijn geweest van discriminatoir gedrag, maar het dus van horen en lezen moet hebben dat het er is. En nee, ik twijfel er zelf ook niet aan dat het er is, want ik heb het in tegenstelling tot Lamyae Aharouay wél aan den lijve moeten ondervinden.
De aftocht van Roemer
De Nederlandse Nicolae Ceauşescu, beter bekend als Emile Roemer van de SP, heeft zich in de Kamer dermate hevig opgewonden over Wilders’ islamitisch stemvee dat hij besloot met zijn gehele fractie de plenaire zaal van de Tweede Kamer te verlaten. De SP’ er had er natuurlijk ook voor kunnen kiezen Wilders van repliek te dienen, want die wordt nu juist door zijn tegenstanders ervan beticht het debat te ontlopen. Maar toch, er woei na het verscheiden van de SP even een frisse wind door het parlement.
Geen wonder dat Klaas Carel Faber de dans weer ontspringt
Mede dankzij Die Stille Hilfe für Kriegsgefangene und Internierte, een organisatie die zich vanaf het einde van de Tweede Wereldoorlog inzet oorlogsmisdadigers van de ergste soort hun verdiende straf te laten ontlopen, zal de Nederlandse oorlogsmisdadiger Klaas Carel Faber ook nu weer zijn verdiende straf ontlopen. Ik schrijf met nadruk, “mede dankzij”, want een belangrijke factor in het vrijwaren van straf voor deze oorlogsmisdadiger is gelegen in het feit dat Duitsland ooit besloot Nederlandse SS’ers de Duitse nationaliteit te vergunnen. Hoe lastig het voor Joden was de dans te ontspringen toen het nationaalsocialisme besloot ze uit te roeien, zo makkelijk was het voor oorlogsmisdadigers na de val van het Derde Rijk veilig de benen te strekken in landen waar ze niet vervolgbaar waren.
De PvdA, Mei Li Vos en de ontjoodsing van de 4 mei herdenking
Mei Li Vos van de PvdA vindt dat PVV’ ers zich maar beter niet op de 4 mei herdenking op de Dam kunnen vertonen. Haar argument hiervoor put ze uit het PVV-verkiezingsprogramma, waar genoteerd staat dat op 4 mei de slachtoffers van het (nationaal-) socialisme worden herdacht. Kennelijk vindt ze dat het socialisme niet voldoende slachtoffers gemaakt heeft om ze te herdenken. Nu is de 4 mei herdenking inmiddels zo gedevalueerd dat op zeker moment waarschijnlijk ook de slachtoffers van de Hoekse en Kabeljauwse twisten herdacht zullen worden. Het Joodse segment in de 4 mei herdenking is inmiddels zodanig weggemoffeld met andere en aanzienlijk minder slachtoffereisende oorlogen en conflicten, dat het idee van Martin Bosma ook de slachtoffers van het socialisme te herdenken helemaal zo gek niet is. De term “socialisme” is hier misschien enigszins arbitrair, maar ik herinner er graag aan dat de Sovjet-Unie een socialistische Sovjetrepubliek was en dat de Russische communisten zich aanvankelijk sociaaldemocraten noemden, en ondanks wat de terminologie hier doet vermoeden, al flink aan het moorden waren.
Linkse activisten laten schurken ongemoeid om Israël te pakken
Het was George W. Bush die besloot een aantal moorddadige gruwelnaties tot schurkenstaten te verklaren. Links Nederland op z’n kop, want in die kringen werd zo’n forse ruimhartigheid jegens deze naties in stand gehouden dat deze betiteling als een persoonlijk stigma ervaren werd. De enige echte schurken waren Janmaat, Fortuyn, Verdonk en Wilders, hoewel die nimmer een schurkenstaat verdedigd hebben, en evenmin voornemens waren er een te stichten. Het enige waar zij voor waakten was voorkomen dat de schurken van elders hier hun kunsten ook gingen uitproberen. Schoorvoetend komt uit linkse gelederen de aarzelende erkenning dat die zogenaamd domme Texaan het helemaal niet zo verkeerd zag, landen waar democratie een onbekend fenomeen is, waar de gevangenissen vol zitten met politieke gevangenen, waar terrorisme een exportproduct is, en waar politieke moorden een nationale behoefte blijken te zijn, tot schurkenstaten te verklaren. Hoewel ze natuurlijk wel met fluwelen handschoentjes bejegend moeten worden.
De Commissie Gelijke Behandeling, werktuig van de islam
Er is waarschijnlijk geen schijnheiliger overheidsinstelling te bedenken dan de Commissie Gelijke Behandeling, die een uitvloeisel is van de in 1994 bedachte Algemene wet gelijke behandeling, maar het hangslot blijkt te zijn voor de islam. Want lezers, heeft de Commissie Gelijke Behandeling zich ook gebogen over het merkwaardige doch discriminatoire feit dat de islam wel hoofddoeken bij vrouwen voorschrijft, maar mannen met een fris opgeschoren hoofd laat dartelen als hitsige vogels in het voorjaar? Over ongelijke behandeling gesproken. Zodra de hoofddoek in het vizier is, staan de dames en heren van de Commissie Gelijke Behandeling klaar om groot geschut in te zetten. Zo werd geleidelijk de hoofddoek als religieuze uiting waar het geloof beslist niet zonder kan, als voldongen feit geaccepteerd, hoewel er talloze islamitische meisjes en vrouwen zijn die er geen dragen en kennelijk ook geloven. Die mogen dan in de islamitische paradijzen en Britse wijken waar de islam de scepter zwaait naar het leven worden gestaan. Maar dit is Nederland in het jaar 2011, en blijkt nota bene de overheid met de Commissie Gelijke Behandeling de vroege middeleeuwen in te willen voeren om de islam ter wille te zijn.
Een zondag aan rivier
Een ontembare hang naar het rivierlandschap en het leven rondom deze voor ons land essentiële waterstroom, voerde me afgelopen zondag naar de Lekdijk. Een zwakte waaraan ik me een paar keer per jaar overgeef. Soms aangemoedigd door mijn hang naar de aan de rivier altijd zo weemoedig stemmende najaarsluchten die verwonderende clair-obscur-wolken opleveren. Je zou bijna kunnen vermoeden waarom de mens in primitievere tijden waarin natuurverschijnselen niet altijd rationeel te verklaren waren, er een mirakel in herkende als een zonnestraal door het wolkendek drong en als een nimbus zijn schijnsel over het sombere polderland en de zwaar zwoegende boeren wierp. Nog steeds zie je er kerkgangers in grauwzwart de zondagse gang gaan. De vrouwen soms met zwarte hoeden alsof het de laatste levensgang betreft. Je zou willen dat ook hier beschermd stadsgezicht toegepast wordt, ook al ben je zelf goddeloos. Zo goddeloos zelfs dat de Matthäus-Passion je bekoort om de schoonheid die ervan uitgaat, en niet om de sacrale betekenis die het bezit.
Roddelvermaak bij Vrij Nederland
Geamuseerd zie ik toe hoe in de zogenaamde serieuze pers collega-journalisten elkaar schaamteloos te kak zetten. Nee, niet wegens leedvermaak, mijn hoge gehalte aan geamuseerdheid, maar gewoon omdat de dag- en weekbladen met dit niveau van ouwe-wijven-geroddel jarenlang rechtse politici en opiniemakers te grazen namen, en nu in arren moede à la Arabieren een vendetta tegen elkaar lijken te beginnen. En het gaat al zo “goed” met de serieuze dag- en weekbladen, die meer en meer te kampen krijgen met een veel te groot papieroffer tegenover een veel te laag aantal lezers. Ze zijn nu maar begonnen elkaar onder de gordel te besnuffelen en het eigen nest ermee te bevuilen. Het schijnt ingezet te zijn door het nog onlangs met een fake-prijs (Tegel) onderscheiden duo-journalisten, dat kennelijk niet in staat is solo een artikel te schrijven, en dus gedoemd is het samen te doen. Een kleine blik in de digitale versie van Vrij Nederland, want ik vertik het er een cent voor uit te geven, toont het beeld van de twee krakerstypen die deze tegel gezamenlijk richting huis mochten sjouwen in plaats van ermee te smijten.
NRC: Het einde van een krant
Elke ochtend haal ik een prop krantenpapier uit mijn brievenbus. Dat is dan de nieuwe NRC Handelsblad. Het nieuwe formaat maakt dat de krant de reis van Nederland naar België niet meer kan afleggen zonder ernstige schade op te lopen. Ik zou die prop het best meteen in de prullenmand gooien waar hij zo duidelijk thuishoort. Deze krant vraagt erom weggegooid te worden, steeds meer. Het is een heel slecht idee geweest de Vlaamse reclamejongen Peter Vandermeersch aan te trekken als hoofdredacteur. Hoe haalden ze het in hun hoofd!
Oege Bakker en Geert Tomlov willen Tahrirplein in Den Haag
De actie van Oege Bakker Geert Tomlow bewijst dat het prima in orde is dat de PVV geen ledenpartij is, want teleurgestelde partijleden zijn in staat een succesvolle partij naar de afgrond te dirigeren. Het duo verontruste PVV-kiezers heeft een belangenvereniging gesticht om de PVV democratischer en opener te maken. Wonderlijk, want hoe kun je PVV-kiezer zijn van een partij die je niet democratisch en open genoeg acht. Domme kiezers dus. Het valt eerder te constateren dat het duo kanslozen de kans schoon zag de gemiste kans op een politieke carrière nieuw leven in te blazen. Wie een partij als de PVV wil, maar dan democratischer en meer open dan de PVV kan doodgewoon zelf een partij stichten die aan deze voorwaarden voldoet. Het risico dat een groep binnen een ledenpartij geneigd is de macht te grijpen lijkt hiermee weer bevestigd, en daarmee vindt de weerstand die Wilders voor zo’n partij koestert volledige rechtvaardiging.
Woestijnstorm
Het zal u niet verbazen dat ik voor Khadaffi ben. Ja, ik houd het maar op deze pittoreske schrijfwijze van zijn naam, want het is juist de pittoreske Khadaffi die ik zo leuk vind. Gelukkig ben ik geen politicus en ik hoef dus geen verantwoording af te leggen voor dit standpunt. Ik herken me eerder in een uitspraak van de Franse schrijver André Gide die zei dat hij de neiging had de kant van de verliezers te kiezen. Natuurlijk speelt nog iets anders een rol. De intello’s lijken het opeens vergeten te zijn, maar er is een tijd geweest dat een linkse jongen een zekere sympathie voor Khadaffi hoorde te hebben. Nu, als ik iets wil dan is het wel een echte linkse jongen te zijn. Daarover zal bij mijn lezers geen enkele twijfel bestaan, nietwaar? Sartre heeft eens verklaard dat een intellectueel links hoort te zijn en anders geen intellectueel is. Zo eenvoudig is dat. Sartre zal het wel weten, want hij volgde de Ecole normale supérieure, de Franse opleiding bij uitstek voor schoolmeesterachtige betweters.
